صبحی مبارک است نظر بر جمال دوست/ بر خوردن از درخت امید وصال دوست
درباره سایت
آخرین مطالب
- I'm going to stay here for a long time...: )
- این روزا حس میکنم که ریه هام، شیشه ی خالی عطرای توئه
- دیدیم منتظر بودی
- آدم یاد آدمی می افته که نیست
- بی نام، با نشان!
- سنگی که ترک های کوچیک تابستونش تو زمستون خردش میکنه
- نمیدونم چی بگم برای عنوان. واقعا نمیدونما
- صحبت های سرپایی
- لذا دارم عشق می کنم با زخم هام
- هر روز صورتش رو تو آیینه نگاه کنه و لحظه ای یادش نره
امکانات وب
خانم چادری تو قسمت عمومی مترو سریع پریده داخل که بشینه روی صندلی. جا هم پیدا میکنه. خانم مسنی محسوب میشه.
بعد 1 اینکه کسی از آقایون کنارش نشینه یه جورایی دست میکشه روی صندلی. کسی کنارش نمیشینه و با یه فاصله یه آقایی میشینه. بعد چشمش به من میافته که ایستادم و خودمو وارد کارزار نشستن روی صندلی نکردم. بهم اون فضای خالی رو تعارف میزنه!
برچسب:
نویسنده: ستایش حکیمی