این روزا حس میکنم که ریه هام، شیشه ی خالی عطرای توئه

یکی از چیزهایی که این روزها عمیقا خوشحالم میکنه اینه که خودم دارم با دست خودم پوست خودمو میکنم! از خودم یه عالمه خشم فروخورده دارم بابت همه لحظاتی که سکوت کردم یا لبخند زدم و یا حتی شوخی کردم که جو رو عوض کنم واسه حرف بیخود و یا رفتار بیخودی که دیگران داشتن و فکر کرده بودم که باید جهت صحبت ها رو به سمت دیگه هدایت کنم! منِ من کجا بوده داشته چکار می کرده اون وقت ها که فاطمه فکر کرده چنین وظیفه ای روی شونه هاش هست؟ راستش دیگه اون فاطمه رو نمیشناسم...