صبحی مبارک است نظر بر جمال دوست/ بر خوردن از درخت امید وصال دوست
درباره سایت
آخرین مطالب
- I'm going to stay here for a long time...: )
- این روزا حس میکنم که ریه هام، شیشه ی خالی عطرای توئه
- دیدیم منتظر بودی
- آدم یاد آدمی می افته که نیست
- بی نام، با نشان!
- سنگی که ترک های کوچیک تابستونش تو زمستون خردش میکنه
- نمیدونم چی بگم برای عنوان. واقعا نمیدونما
- صحبت های سرپایی
- لذا دارم عشق می کنم با زخم هام
- هر روز صورتش رو تو آیینه نگاه کنه و لحظه ای یادش نره
امکانات وب
یه نکته مهمی که متوجه شدم اینه که آدم تا جایی جلو میره که قدرت حل مساله مربوط به اون جایگاه رو در خودش می بینه...
+ حالا شاید یه روز مفصل اومدم تعریف کردم چرا چنین چیزی میگم و شروعش از کجا بوده. راستش فکر می کنم حتما باید بگم. در حال حاضر فکر می کنم که صرفا چونه ام باز شده برای حرف زدن! :)
برچسب:
نویسنده: ستایش حکیمی