صبحی مبارک است نظر بر جمال دوست/ بر خوردن از درخت امید وصال دوست
درباره سایت
آخرین مطالب
- لذا دارم عشق می کنم با زخم هام
- هر روز صورتش رو تو آیینه نگاه کنه و لحظه ای یادش نره
- همه چیز بسته به این داره که رویدادها رو چطور تعریف کنیم...
- دیوانه ها هم شرمنده شدن...
- I m going to stay here for a long time...
- این روزا حس میکنم که ریه هام شیشه ی خالی عطرای توئه
- دیدیم منتظر بودی...
- آدم یاد آدمی می افته که نیست...
- تا چاییام خنک شه گفتم بنویسم
- همیشه بالاخره همو پیدا میکنیم...
امکانات وب
کبریت و آتش دست ما نیست... اما ما محافظان خوبی هستیم/ میتوانیم باشیم ( اگر بخواهیم) برایش!
+ چقدر دوریم. چقدر!
++ چقدرتر، که چقدر دیر دیده ام. خودم را. در آئینه.
برچسب:
نویسنده: ستایش حکیمی